Iniekcje strukturalne

Iniekcje strukturalne wykonywane są zawsze w strukturę muru i poprzez wysycenie powodują jego uszczelnienie. Do strukturalnych uszczelnień stosuje się najczęściej żele akrylowe oraz preparaty na bazie mikroemulsji silikonowych, jak również preparaty na bazie krzemianów.

Wiercenie wykonuje się na całej powierzchni elementu, raster i głębokość otworów zależy od stanu elementu i struktury (rozkładu porów). Przed wykonaniem iniekcji konieczne jest sprawdzenie, czy nie ma konieczności wykonania dodatkowych robót polegających na uzupełnieniu ubytków, zasklepieniu rys, czy naprawie spoin.

Materiały na bazie mikroemulsji silikonowych oraz na bazie krzemianów wymagają ponadto analogicznych czynności przygotowawczych, jak przy wykonywaniu przepony poziomej. Uszczelnienie strukturalne przeprowadza się tylko metodą ciśnieniową, przy ciśnieniu dostosowanym do parametrów wytrzymałościowych muru (zazwyczaj nieprzekraczającym od 0,8 do 1,0 MPa).

Otwory o średnicy od 12 do 18 mm wierci się w rozstawie 20×20 do 30×30 cm, z przesunięciem w poziomie między rzędami o połowę odległości między otworami, kąt nachylenia otworów od 0 do 30. Iniekcje należy przeprowadzać tak, aby powstała ciągła strefa niepozwalająca na przenikanie wilgoci i wody w mur.

Typowy rozstaw i układ odwiertów przy wykonywaniu iniekcji strukturalnej żelem akrylowym to siatka w rozstawie 30×30 cm, również z przesunięciem. W dolnej części iniektowanej ściany zaleca się zagęścić rozstaw otworów do ok. 15 cm.

Głębokość otworów powinna sięgać min. 4/5 grubości ściany. Iniekcję wykonuje się zazwyczaj przy odwiertach poziomych, choć możliwe jest także wykonanie ich przy kącie nachylenia 45. Rozpoczynać ją należy od najniższego rzędu otworów. Zalecana jest dwustopniowa kontrola procesu – zużycie iniektu na otwór (wysycenie otworu przy otworze) oraz pokazanie się żelu w sąsiednich otworach.

Rzeczywiste zużycie materiału zależy od faktycznego stanu muru, jego zawilgocenia oraz obecności rys i pustek. Dlatego też zalecane jest wykonanie wstępnych wierceń i iniekcji. Pozwala to na określenie zarówno rzeczywistego zużycia, jak i oszacowanie czasu trwania wysycenia muru.

Jest to szczególnie istotne w przypadku wykonywania iniekcji pompą 1-komponentową, proces żelowania rozpoczyna się już w pompie iniekcyjnej, po zmieszaniu składników preparatu. Przez pewien czas od wymieszania składników, preparat nie zmienia swoich właściwości i w tym czasie musi zostać całkowicie wprowadzony w strukturę muru. Faza żelowania musi przebiegać już w murze.

Rys. Iniekcja żelem akrylowym w strukturę muru

Podczas prac iniekcyjnych należy dokumentować następujące dane i parametry:

– wilgotność przegrody
– grubość przegrody
– temperaturę iniektu, podłoża oraz powietrza
– rodzaj stosowanego iniektu
– czas utwardzania się iniektu
– rodzaj pompy
– ciśnienie przy wykonywaniu iniekcji
– zużycie iniektu (na 1 otwór oraz na 1 m2 powierzchni przegrody)

Po zakończeniu iniekcji należy usunąć pakery, a otwory zasklepić systemową zaprawą. Zalecane jest tu stosowanie bezskurczowych lub pęczniejących, szybkowiążących zapraw naprawczych.

Zobacz więcej informacji na temat iniekcji strukturalnych: Kliknij tutaj

Opracowanie: Redakcja IZOSERVICE

Tekst: Cezariusz Magott

Najczęściej zadawane pytania

Jakie materiały stosuje się do strukturalnych uszczelnień muru?

Najczęściej stosuje się żele akrylowe oraz preparaty na bazie mikroemulsji silikonowych, jak również preparaty na bazie krzemianów.

Jakim ciśnieniem wykonuje się iniekcję strukturalną?

Uszczelnienie strukturalne przeprowadza się wyłącznie metodą ciśnieniową, przy ciśnieniu dostosowanym do parametrów wytrzymałościowych muru – zazwyczaj nieprzekraczającym od 0,8 do 1,0 MPa.

Jaka jest średnica i rozstaw otworów przy iniekcji strukturalnej?

Otwory o średnicy od 12 do 18 mm wierci się w rozstawie 20×20 do 30×30 cm, z przesunięciem w poziomie między rzędami o połowę odległości między otworami, przy kącie nachylenia od 0 do 30 stopni. W przypadku iniekcji żelem akrylowym typowy jest rozstaw 30×30 cm, a w dolnej części iniektowanej ściany zaleca się zagęścić otwory do ok. 15 cm.

Jaka powinna być głębokość otworów przy iniekcji strukturalnej?

Głębokość otworów powinna sięgać minimum 4/5 grubości ściany.

Od którego rzędu otworów rozpoczyna się iniekcję strukturalną?

Iniekcję należy rozpoczynać od najniższego rzędu otworów. Wykonuje się ją zazwyczaj przy odwiertach poziomych, choć możliwe jest także wykonanie ich przy kącie nachylenia 45 stopni.

Jak kontroluje się proces iniekcji strukturalnej?

Zalecana jest dwustopniowa kontrola procesu: zużycie iniektu na otwór (wysycenie otworu przy otworze) oraz pokazanie się żelu w sąsiednich otworach.

Jakie dane trzeba dokumentować podczas prac iniekcyjnych?

Wilgotność i grubość przegrody, temperaturę iniektu, podłoża oraz powietrza, rodzaj stosowanego iniektu, czas jego utwardzania, rodzaj pompy, ciśnienie przy wykonywaniu iniekcji oraz zużycie iniektu – zarówno na 1 otwór, jak i na 1 m² powierzchni przegrody.

Co robi się z otworami po zakończeniu iniekcji strukturalnej?

Po zakończeniu iniekcji należy usunąć pakery, a otwory zasklepić systemową zaprawą. Zalecane jest stosowanie zapraw naprawczych bezskurczowych lub pęczniejących, szybkowiążących.