Pakery/Końcówki iniekcyjne

Iniekcja przez końcówki iniekcyjne, nazywane również pakerami, to technologia, w której materiał wypełniający pęknięcia jest tłoczony w bryłę budynku pod ciśnieniem.

Przeważnie końcówki iniekcyjne są wykonane z nierdzewnego stopu metali. Najczęściej wprowadza się je do nawierconego otworu pod kątem około 45 stopni względem płaszczyzny pęknięcia i mocno wbija.

Pola aplikacji

– w suchych i mokrych materiałach budowlanych
– w pęknięciach przewodzących wodę i wodę pod ciśnieniem
– do wypełniania pustek
– iniekcja wysokociśnieniowa o następujący o ciśnieniu do około 200 bar w budowle betonowe

Wkładanie pakerów/końcówek iniekcyjnych

– Odstępy miedzy pakerami zależą od grubości materiału budowlanego (zwykle odległość ta odpowiada połowie grubości materiału budowlanego)
– Otwór najczęściej wierci się pod kątem 45° względem pęknięcia – tak, by dowiercić się do pęknięcia w połowie jego głębokości.
– Sposób przygotowania otworu zależy od rodzaju wstrzykiwanego materiału
– Włożyć i wbić paker
– Ubytki należy zamknąć materiałem izolacyjnym, w zależności od zadania, nie izolować zakończenia pęknięcia na odcinku 3-5 cm
– Zainiekować paker, aż z następnego pakera wypłynie wstrzykiwany materiał
– Po zakończeniu iniekcji końcówki iniekcyjne są wyjmowane. W budowli mogą pozostać tylko elementy niekorodujące
– Zamknąć otwory

Końcówki iniekcyjne klejone

Paker klejony przykleja się mieszaniną żywicy poliuretanowej lub epoksydowej. Należy przy tym zwrócić uwagę na to, by otwór pakera znajdował się bezpośrednio nad pęknięciem i kanał iniekcyjny pakera nie był zatkany. Pakery klejone stosuje się przeważnie w budowlach, w których z przyczyn konstrukcyjnych nie można wykonywać wiercenia (beton sprężony).

Pola aplikacji

– w suchych materiałach budowlanych
– w materiałach budowlanych o gęstym zbrojeniu
– w betonie sprężonym
– iniekcje wysokociśnieniowe o ciśnieniu maks. 60 bar

Wkładanie pakerów klejonych

– Oczyścić powierzchnie po obu stronach pęknięcia
– Odstępy miedzy pakerami zależą od grubości materiału budowlanego (zwykle odległość ta odpowiada połowie grubości materiału budowlanego)
– Zabezpieczenie kanału iniekcyjnego poprzez wbicie w pęknięcie nasmarowane- go trzpienia stalowego
– Paker przykleić z materiałem izolacyjnym nad trzpień stalowy na pęknięcie
– Pęknięcie i przyklejaną nogę pakera zamknąć materiałem izolacyjnym
– W zależności od zadania, nie izolować zakończenia pęknięcia na odcinku 3-5 cm
– Kalamitki stożkowe przykręcać w cyklu przeprowadzanych prac
– Zainiekować paker, aż z następnego pakera wypłynie wstrzykiwany materiał
– Po iniekcji zerwać paker i materiał izolacyjny.

Szablony do przyklejania końcówek iniekcyjnych

Od niedawna w ofercie producentów sprzętu iniekcyjnego pojawiły się specjalne szablony do przyklejania pakerów. To wyraźny ukłon w stronę wykonawców, bo choć sam proces klejenia końcówki iniekcyjnej do najbardziej skomplikowanych nie należy, to jednak dzięki zastosowaniu takiego szablonu można go znacznie uprościć i usprawnić.

Sam szablon to niewielki, poręczny i niezwykle prosty w użyciu przyrząd, który pozwoli wykonawcy oszczędzić czas i znacząco zmniejszyć zużycie materiału.

Kalamitki

Końcówki iniekcyjne do zastosowania z żywicami reaktywnymi z reguły są wyposażone w wysokociśnieniową kalamitkę stożkową. Jej ciśnienie otwarcia wynosi ok. 15–20 bar. Oznacza to, że przy takim ciśnieniu otwiera się zawór kulowy i rozpoczyna się wtryskiwanie materiału do elementu. Dostępne są także niskociśnieniowe kalamitki stożkowe. W tym przypadku ciśnienie otwarcia wynosi 2–3 bar.

Inną opcją jest użycie kalamitki o łbie płaskim. Jednak w tym wypadku do podłączenia niezbędna będzie specjalna złączka. Niektóre modele pakerów posiadają zasuwę odcinającą jako zawór. W tych typach nie występuje ciśnienie otwarcia. Materiał może przepływać bez przeszkód. Wybór wysokiego lub niskiego ciśnienia zależy od zadania, jakie ma spełniać iniekcja.

Sprawdź pakery iniekcyjne IZOPRESS na naszej stronie: Kliknij tutaj

Opracowanie: Redakcja IZOSERVICE
Źródło: DESOI

Najczęściej zadawane pytania

Pod jakim kątem wprowadza się końcówki iniekcyjne do nawierconego otworu?

Najczęściej wprowadza się je do nawierconego otworu pod kątem około 45 stopni względem płaszczyzny pęknięcia, a następnie mocno wbija.

Kiedy stosuje się pakery klejone zamiast wbijanych?

Pakery klejone stosuje się przeważnie w budowlach, w których z przyczyn konstrukcyjnych nie można wykonywać wiercenia, np. w betonie sprężonym. Przykleja się je mieszaniną żywicy poliuretanowej lub epoksydowej.

Jakie ciśnienie wytrzymują pakery wbijane, a jakie klejone?

Pakery wbijane pozwalają na iniekcję wysokociśnieniową o ciśnieniu do około 200 bar w budowlach betonowych. Pakery klejone stosuje się przy iniekcjach wysokociśnieniowych o ciśnieniu maksymalnie 60 bar.

Skąd wiadomo, że iniekcja przez dany paker może zostać zakończona?

Paker iniekuje się aż z następnego pakera wypłynie wstrzykiwany materiał – to sygnał, że można przejść do kolejnego etapu.

Jakie ciśnienie otwarcia mają kalamitki stożkowe wysokociśnieniowe i niskociśnieniowe?

Wysokociśnieniowa kalamitka stożkowa ma ciśnienie otwarcia ok. 15–20 bar. Dostępne są także niskociśnieniowe kalamitki stożkowe, w których ciśnienie otwarcia wynosi 2–3 bar.

Czym różni się kalamitka płaska od stożkowej?

Do podłączenia kalamitki o łbie płaskim niezbędna jest specjalna złączka. Niektóre modele pakerów mają zasuwę odcinającą jako zawór – w tych typach nie występuje ciśnienie otwarcia i materiał może przepływać bez przeszkód. Wybór zależy od zadania, jakie ma spełniać iniekcja.

Do czego służą szablony do przyklejania pakerów?

Choć proces klejenia końcówki iniekcyjnej nie należy do najbardziej skomplikowanych, szablon pozwala go znacznie uprościć i usprawnić – wykonawca oszczędza czas i znacząco zmniejsza zużycie materiału.

Jaki odcinek pęknięcia pozostawia się bez izolowania podczas montażu pakerów?

W zależności od zadania, nie izoluje się zakończenia pęknięcia na odcinku 3–5 cm.